عشق را بـا خـون خـود كردی تـو معنـا ای شهیـد!

خـویـش را بـردی بـه اوج عـرش اعـلا ، ای شهید

زنـدگی تسلیم تـو شد ، مــرگ خــالی از عــدم

زنـده تــر از تـو نمی بینـم بـه دنیــــا ای شهیـــــد!

در كـلاس عشـق تــو ، استــادهــا بنشستــه اند

كـــز تـو آمـوزنــد ســــرمشق الفبـــا، ای شهیـــــد!

نــور می پــاشی بسان مــاه بــــر قصر امـل

عشـق می نوشد ز تـو عــاشقترین ها ای شهیـــــد!

مـأمـن جــانْ پَـرورت ، ســـــرمنــزل مقصـــودها

حـــاصلی از بــاورت ، روح تـجلّا ای شهیـــــد!

عـــالمی حیـــران بـه شور و عشقبــــازی های تـو

گلشنـــی حسرت بـــه دیـدار تـو رعنـا، ای شهیـــــد!

جــز خــدا واقف نـشد بـــر اوج عـرفـان تــــو كس

چــونكه گشتـــه عـاشقت آخـر خـدا را ای شهیـــــد!

تیــغ هیبت مـــی زنـی انـدیــــشه ی فـرعُوْن را

بـا ید بیضائی ات ، مانند موسی(ع) ای شهیـــــد!

تـو عظیـم و اعظمـی ، عـاری ز نـقصان و عـــــدم

تــو شریف و اشرفی چون شاخ طوبی ای شهیـــــد!

موج موج از تــو سرازیــر است بــر رگهــای عـشق

شور سرمستی كـه در خــونست پیـدا ای شهیـــــد!

بــی تـــــو مـــی میـــــرد جـهان عزّت و امّیــدها

بـی تـو می خشكد گـل راز تـمنّـا ای شهیـــــد!

تـو مــراد و عــــارفــــی در گـــلسِــتان معـــرفت

جـلوه ی روح تو را خواهم تماشا ای شهیـــــد!

بـر تـهیـدستـــان ، نـگاهــــــی از حضور پـاك بـاد

چـشم یـاری دارد از عشق تو دادا ای شهیـــــد!

شاعر: دادا بیلوردی